Poetry.

Er waren scherven overgebleven. Scherven die laten zien hoe diep ik gekwetst ben. Scherven die de realiteit weergeven. Die, ikzelf niet wil weten noch voelen. Het gebruikelijke gebeurd weer. Ik voel me gevangen in mijn eigen ziel. Gevangen in mijn eigen gedachte. Het zal me veel moeite kosten om eruit te komen. Maar niemand die het merkt. Ik laat het niet merken en wil niet dat iemand medelijden met mij heeft. Ben ik dan zo'n slecht mens omdat ik gewoon kieskeurig ben in het zoeken van de juiste vrienden? Ik weet dat niemand mij zal begrijpen noch voelen wat ik voel. Het ene moment lachend in de kamer en het ander moment huilend om mijn zondes en tekortkomingen. Waarom lukt het niet om voor één keer gelukkig te zijn? Waarom val ik steeds in dezelfde put?

© Umm Safiya ♥.