Poetry.

Het gevoel was er, maar nu niet meer. Ik dacht dat we vrienden waren maar mijn wereld stortte neer. Ik vertrouwde je met heel mijn hart. Mijn hart wou ik in je handen leggen, blindelings vertrouwde ik je. Samen op stap, samen naar de islam streven, samen blijven tot akhirah. Samen het pad van Allah bewandelen. Alleen jij & ik en Allah. Geen meisjes die tussen ons komen en geen jongens die ons kapot konden krijgen, geen roddels waarmee wij vernietigd werden en geen ruzie's die oneindigt duurden. Maar je liet me stikken. Je koos voor het diverse. Je wou dat pad niet met mij bewandelen, je wou niet meer over de islam weten. Telkens wanneer ik je vroeg of je al verder bent, verzon je steeds een smoes. Wat moest ik nog doen? Als jij het zelf niet wilt, dan kan ik je toch niet dwingen? Ookal zou ik dat met hart en ziel doen om je te overtuigen dat je de juiste beslissing maakt. Maar je maakt het me moeilijk. Ik heb mijn vertrouwen in 'vriendinnen' verloren. Heb er geen meer & dat zeg ik met trots! Maar toch mis ik één vriendin, die me steunt in alles wat ik doe & zeg. Telkens wanneer ik haar wegduw, terugkomt & telkens wanneer ik naar haar kijk ik het goed wil doen. Jij bent diegene niet, al zou ik dat graag willen. Ik moet haar nog vinden in sha Allah ♥

© Umm Safiya ♥.